De avonturen van Anita en Katie

Vulkanen en wellsbath

2009-07-18T05:10:00.000-07:00

Konban wa,

Hier lekker wakker geworden, moeders was door de niet zo verblindende gordijnen al om 6 uur wakker. Hierna spulletjes gepakt, en met de auto naar station aso gebracht. Wat een luxe als je de enigste bent die er verblijft, en aardige mensen, dat helpt ook.

Geld gepint, ook dat is nodig, tegelijkertijd een ontbijtje gehaald. Ons ontbijt van vandaag bestond uit een kaasstengel, salade, cake brood, kippekluifies en een puddingkje. Erg voedzaam voor onze lange reis, want niet veel later stapte we in de bus naar mt.aso. Aso is een nog werkende vulkaan die in vlagen nog veel zwavelgas uitspuwt. Dus we vonden het beiden wel erg spannend, voor het eerst in ons leven naar een echte vulkaan.

De reis naar boven was almachtig prachtig vanuit de klepperende ramen van de bus. Daar zagen we voor het eerst koeien, paarden en heel veel gras. Bovenaan gekomen werd er toch geen rekening gehouden met moeders, en gingen we gewoon met de　monorail naar boven. Zoals moeders het beschrijft: met een bakkie in de lucht. Dit overleeft en langs de rand van de vulkaan gelopen. Het was helaas erg mistig en winderig daarboven, dus we konden een paar glimpsen opvangen van het heet zwavel meer wat in mount aso ligt. Erg groen, en hij maakte zelfs een sissend geluid, prachtig om te zien.

Daarna weer naar beneden met het bakkie in de lucht, helaas net de bus gemist, dus naar bendeden naar het vulkaan museum gelopen. Hierdoor wel over een paar mooie natuurpaadjes kunnen lopen. Een rondje door het museum gemaakt, en een spectaculaire film over de aso vulkaan gezien. En jawel eenmaal terug miste we weer de bus, dus anderhalf uur wachten. Maar uit ellende een lekker bakkie chocomel gaan drinken, maar getveredemme vieze koekjes。Niet alles is lekker hier in japan, dat jullie het even weten.

Beneden weer met beide voeten op de grond, en op zoek naar het villa park hotel. Hier zou een zwembad zijn, en daar waren we wel aan toe. En jawel een heerlijk zwembad, eerst een hele tour door het hotel, en kwamen terecht in een beautyfarm. En dat voor omgerekend 8 euro per persoon, konden wij niet klagen. Kluisjes, haarborstels en handdoeken (en oorpeuters voor moeders). Lekker eerst ffies douchen en het bad in, hier waren meerdere dingen de doen. Bubbelbaden, warme baden, hete baden, voetenbaden, saunas, hete stenen en whirpools. Mmm we hebben genoten, en na ruim 3 uur non stop poedelen begonnen onze maagjes aardig te rommelen.

De lieve mensjes van ons hotel gebeld, en kwamen ons ophalen met de hybride auto. Eenmaal terug bij het hotel raakte we natuurlijk aan de klep met de eigenaresse en vlogen de levensverhalen in gebrekkig engels om je oren. Zolang lopen kleppen dat ons restaurant al dicht was, eigenarresse voelde zich schuldig en bracht ons toen naar de family mart, die 24 uur per dag open is, en lekker kippie en spaghetti gehaald.

Daarna nog een uurtje geblogd en waren zo moe dat we van ellende japans gesproken harry potter zijn gaan kijken (katie kon het volgen, moeders keek de plaatjes).
Welterusten (oyasumi nasai!)

Groetjes Katie en Anita

Middle of Nowhere

2009-07-17T06:06:00.000-07:00

Konban wa,

Mmm, lekker uitgeslapen deze morgen want moeders had de trein nog eens onder de loep genomen. We hadden een andere trein gevonden die er maar 2 uur over deed, ipv de 3 en een half die we eerst hadden, en was tevens een directe verbinding. Dus om half tien ons bedje uit, om 10 uur waren we op weg naar het lokale warenhuis, want we hadden nog een uur teveel.
Hier voor moeders nog een leuke pjama gekocht, en katie moest natuurlijk nog een keertje trommelen in de arcade hal.

Daarna koffers opgehaald, en lopend naar het station. Heuvel op is ietwat lastiger met 25 kilo bagage, maar het was ons gelukt. Afscheid genomen van Beppu en in de trein gestapt naar onze volgende bestemming. En inderdaad, na de geplande 2 uur, want in japan kennen ze geen treinvertragingen, kwamen we aan in Aso. En als je dacht dat Narai een klein gehucht was, dan was Aso miniscuul. Dus omdat we de bui al zagen hangen dat we een half uur naar ons hotel moesten lopen maar een taxi genomen.

Ons vermoeden klopte, het was erg ver weg, want we waren een treinstation te vroeg uitgestapt. Maar een kleine troost voor ons, de taxi chauffeur kon het ook niet vinden, dus de teller ging al stil en er werd druk overlegt met het hoofdkwartier. En na nog wat bochtjes draaien en piepende remmen kwamen we aan bij bellbird, ons hotel voor de komende twee nachten. Een prachtig groot huis, ziet er zelfs ietwat amerikaans uit en ruikt erg lekker van binnen. Ook hier werden we opgewacht door aardig eigenaren die een klein beetje engels spreken. Onze kamer is redelijk ruim, maar heeft prachtig grote ramen, een platte tv en een mooi badkamertje.

Nadat we alles weer geinstaleerd hadden zijn we eerst achter internet gekropen om alles weer bij te werken voor allen die dit volgen. Hiermee klaar begonnen onze buikjes toch wel te rammelen.
We hebben dus onze goede wandelschoenen aan getrokken en zijn eerst richting het lokale dorpje gelopen maar daar was niks te vinden en toen maar de trein genomen naar Aso. Daar ook weer rondgelopen, maar nog niks eetbaars gevonden. Wel een winkeltje waar we een leuk schortje hebben gekocht, maar dat is niet eetbaar. Dus uiteindelijk (verrassing) de trein gemist en moesten we terug lopen naar ons hotel, wat ruim 3 kilometer was. Na deze bergbeklimmingen een lekker eettentje gevonden waar we hebben gegeten. Met lokaal japans eten.

Bij terugkomst bij ons hotel een lekker bad genomen en zijn vroeg naar bed gegaan.

Groetjes Katie en Anita

Goodbye beppu
Weer prachitg uitzicht vanuit de trein

Onze kamer in Aso

Mais die te drogen hangt
Ons heerlijke avondeten

Aapjes kijken

2009-07-16T00:09:00.000-07:00

Konnichiwa,

Vandaag gingen onze luikjes al vroeg open, want we hadden een bad gereserveerdvoor 8 uur. Dus daar gingen we dan, over de straat in onze yukata en naar het mosaic bad.Een heel mooi bad, waarvan de wanden en het bad zelf gemozaikt zijn. Deze was nog warmer dan waarwe gisteren in zaten. Maar weer even heerlijk gepoedeld, het is net een beatyfarm.

Nadat we ons afgedroogd hadden en het haar weer in model, op de fiets naar ons ontbijt en nog wat shoppen.Lekkere broodjes gehaald en wat een straf voor ons, het is overal uitverkoop.Bij een hoop dingen moeten we zeggen, nee niet doen, te zwaar. Maar katie wist weer een dik lolita boek los te peuterensamen met wat dingen van de daiso, en moeders had weer wat kadootjes gescoord.

Daarna de fiets weer even gedropt bij de ryokan, en hop in de bus naar mt.tamasaki, voor het aapjespark.Hier hielp een aardige vrouw ons op weg, en gingen we met de monorail naar boven. Want de berg zag er wel erg hoog uit.Op de weg naar boven zagen we al allemaal aapjes, waar je ook keek, overal aapjes. Uitgestapt, en net op tijd voor voedertijd.Wat kunnen die aapjes krijsen, en wat een lieve baby aapjes liepen er ook rond. Veel fotos gemaakt, en ze zaten binnen handbereiknaast je. Heel anders dan bij ons in de dierentuin.

Natuurlijk ook naar beneden weer met de monorail, en we kregen van de aardige mevrouw zelf een gratis buskaartje.En zo kwamen we weer aan bij de busstop. We hadden besloten dat we vanavond eens niet uit eten zouden gaan, en dus ons avondeten bij de supermarkt gehaald.
Het bestond uit soep, pasta, salade, broodjes, noedels, stokbrood, pudding en drank voor moeders. Ze heeft het ontdekt na 15 dagen japan, de blikjes met 3% cider.

Na het eten wilden we de beppu toren gaan bekijken, maar die was helaas al dicht, dus mocht katie voor troost nog een keertje trommelen in de arcade hal. Natuurlijk om 10 uur weer in bad en naar bedje, moeders boek uitgelezen en katie druk aan het ds`en.

Groetjes Katie en Anita

Aanwinsten van vandaag, schattige lunch accesoires, katies lolita boek, te leuke pyama, handoekkie en een slaapmasker

Die moeders hier even uittest
Aapjes!

Moeders tussen de aapjes
Lief klein aapje
Katie ging even vrienden maken

Op naar de onsen in Beppuuuuuu

2009-07-15T23:38:00.000-07:00

Konban wa,

Smorgens werd moeders al vroeg wakker, maar katie lag nog een beetje gebroken in haar bed.
Daarom ging moeders alvast een wandeling maken, en deed katie nog even haar ogen dicht. Natuurlijk ging dat niet lang meer, dus katie buiten op zoek naar moeders. En zo zijn we elkaar even kwijt geraakt, want al is het eiland nog zo klein, er zijn genoeg verschillende paadjes.
Gelukkig elkaar weer tegengekomen in het hotel, terwijl moeders al hele nachtmerries had bedacht. Maar we stapten op tijd in de boot, en ook in de trein.

Op onze trein reis kwamen we weer twee spaanse vrouwtjes tegen die we zowel op miyajima als in hiroshima hadden gezien. Die waren aan het backpacken via spanje naar amsterdam en door naar japan. Niet veel later kwamen we aan in beppu, waar voor het station al de eerste heetwaterbron (onsen) te vinden was. Hier met 33 graden even je handen gespoeld in water van 40 graden. Het gaat om het idee.

We zaten weer in een japanse ryokan, dus met futon op de grond, maar een mooie ruime kamer. Beleefde mensen, weinig engels en we konden gelijk de baden reserveren waar we in konden gaan poedelen. Gelijk een fiets huren om beppu te verkennen. En daar gingen we weer, op de fiets. Richting zee, eerst verkeerdee richting, maar konden daarna wel keihard de berg af sjezen.
Heel stuk langs de zee gefiets en veel katten gezien.

We hadden het zo warm dat we snel het you me warenhuis in waren gevlucht. Hier was natuurlijk een heerlijke broodjes winkel met allemaal lekkere broodjes. En daarbij ook nog eens een grote en vooral goedkope supermarkt. Dus onze lunch bij elkaar gesjopt en voor het warenhuis alles opgegeten. Daarna nog langs een ander warenhuis gegaan en daar voor wat leuks voor moeders gekeken, maar nog niet gevonden. En Katie vond natuurlijk weer een game arcade waar ze op een grote trommel heeft geslagen op de maat van een uitgekozen liedje. In het japans, helaas was hij iets te groot voor de koffer.

En daarna italiaans gegeten bij de jolly-pasta. Moeders kreeg het natuurlijk weer voor elkaar dat ze het kleinste bordje had besteld, en katie had lekker kaassaussie pasta. Daarna snel terug naar onze ryokan want we moesten in bad! Een heerlijk ruim bad met aroma, wel gloedjeheet, dus eerst liters koud water erbij. Daar lekker in gepoedels en een glad huidje na afloop.

Daarna een weegschaal kunnen regelen om te kijken hoe zwaar de koffers al zijn, want daar was moeders erg benieuwd naar. Maar gelukkig we hebben nog wat speling.
Nog even tv gekeken naar Katies japanse serie die ze al de hele vakantie volgt, effkes lezen en daarna slapen

Groetjes Katie en Anita

Onze kamer in Beppu

Moeders met de fiets
En Katie met de ijzeren ros

Moeders voor de bloemenwinkel
En koffers wegen!

De boottocht naar hiroshima

2009-07-15T01:38:00.000-07:00

Konnichiwa,

Weer vroeg opgestaan en vandaag zouden we naar het peace memorial park gaan van hiroshima. Hier staat ook de atoom bom dome, een gebouw waar de muren nog van staan maar verder niks. Vanaf　Miyajima konden we een directe snelle boot nemen naar het park, dit hebben we dan ook gedaan. En jawel we waren de twee enigste en hadden dus onze eigen prive boot naar hiroshima, wat een luxe jongens.

Eenmaal aangekomen eerst langs de a-bomb dome gelopen, en daarna door naar het park. Hier waren diverse monumenten en heel veel schoolkinderen die met een uitje hier naar toe komen.
Ook worden er altijd duizenden gevouwen kraanvogels achtergelaten ter nagedachtenis van een meisje die overleden is door de gevolgen van de atoombom, en die ook voor alle kinderen staat die overleden zijn door de atoombom.

Daarna zijn we doorgegaan naar het museum, hier waren veel fotos en de geschiedenis over hiroshima. Daarnaast natuurlijk allemaal foto:s en nagebouwde plattegronden van hoe het er voor de bom en na de bom uitzag. Erg schokkend. Verder ook veel gevolgen gezien van de atoombom, en was al met al erg indrukwekkend.

En jawel op de terugweg naar miyajime hadden we weer een priveboot, met privekapitien die ons van alles vertelde over hiroshima en miyajima. Wat een luxe jongens.

Eenmaal terug op miyajima zijn we weer doorgelopen naar de oranje poort die ditmaal onder water stond. Het was ook nog eens warm weer, dus de slippertjes gingen uit, en de voetjes in het zoute water. Daarna zijn we de heuvel opgelopen langs een rivier. En daar kreeg Katie de schrik van haar leven, een slang! In levende lijven, hij was echter banger voor ons dan wij voor hem, dus hij gleed snel het water in, maar katie kon nog net een actie shot maken! Dat was wel even schrikken, maar superstoer natuurlijk! Katie weer de slippetjes uit en had de halve rivier door het water gelopen en de rotsen op geklommen.

Na deze beklimming en bestijging, begonnen onze maagjes al aardig te rammelen. Maar ook hier precies hetzelfde verhaal als gisteren, na 6 uur zit alles potdicht. Dus weer wat leuks aan getrokken, want de dames gingen uit eten met de boot. We besloten erg orgineel te gaan eten, en zijn dus weer naar het zelfde plekje gegaan als gisteren. En ook weer heerlijk gegeten, moeders had een soort omelet die voor haar neus gebakken werd op een klein pitje, en katie had een bord rijst met hachee. En niet te vergeten weer een portie gefrituurde aardappeltjes met mayo en ketchup. Mmm we hebben weer lekker gegeten.

In de tussentijd voordat de boot ging, want die ging uiteraard net voor onze neus weg. Dus Katie had een goed exuus om de lokale boekenwinkel te bestormen. Maar leg maar eens uit wat je wilt, het vrouwtje snapte er niks van, en nog minder waarom ze het niet in haar winkel had. Maar de boot genomen en lekker naar bed, de bambis nog even goededag gezegt en de binnekant van onze ogen gaan bekijken.

Groetjes Katie en Anita

De a-bomb dome

En het bewijs van onze aanwezigheid :P

Katie op de T-vormige brug, het doel van de atoombom

Honderden musjes, hier bij een meneer op schoot
En weer op de terugreis met onze prive boot

DEn onze prive kapitein!
De super speedy boot
Moeders zat er even doorheen

De schrik van de dag, de slang!
Bij de rivier in miyajima

Op naar het Eiland

2009-07-13T02:38:00.001-07:00

Konnichiwa,

Afscheid genomen van onze ryokan in Kyoto, waar we het ontzettend naar onze zin hadden gehad, en van onze fietsen. Weer met onze inmiddels veel te zware koffers terug naar het station gelopen. Het zweet stond ons flink op het voorhoofd, zeker met 33 graden erbij. Moeders dacht dat we niet op tijd zouden komen, dusstonden we daar andehalf uur te vroeg op het station.
Dus eerst ons ontbijt samengesteld, wat vandaag bestond uit heerlijke donuts en een blikkie fanta. Daarna weer de trein in, supersnelle shinkansen, en vervolgens gestopt bij meji.

In meji ligt het grote himeji kasteel. Prachtig om te zien, compleet gratis en het was snikheet.
De flyers zeiden 5 minuten lopen van het station, maar we kwamen natuurlijk weer een antiekie tiekie markt tegen, waar even gekeken moest worden. Daar stond een mooi paard, maar die was alleen al zon 20 kilo, dus dat ging niet werken in de koffers. Mooie houten adelaar gezien, en die op de kiek genomen. Vervolgens door naar het kasteel.

Het kasteel zelf is wit met grijs, en enorm groot. Door een parkje gelopen (moeder weer even paffie paffie) en tenslotte alle trapjes en steegjes door. Iedereen die de dom hoog vindt, moet niet zeuren en een keertje hierheen gaan. Poeh Poeh, het zweet stond op onze bovenlip.
Maar we hadden prachtig uitzicht over heel meji en tegelijkertijd nog een geschiedenis lesje gehad.

Weer terug gelopen richting station, waar we een overdekte winkelstraat tegenkwamen. Ook die konden we niet ontwijken. Bij een leuke sokkenwinkel gestopt die uitverkoop had wat meegenomen. Daarna onze koffers weer uit de kluisjes gehaald, ideale oplossing als je ergens heen wilt zonder 20 kilo extra. De boemeltrein ingestapt en door naar onze (bijna bestemming).

Met de trein kwamen we aan bij miyajima-guchi, hier moesten we met de boot oversteken naar ons eiland. Lekker wat risotto en cupped noodles gehaald en door naar de boot. Natuurlijk vaarde die net weg en moesten we wachten op de volgende, hier opgestapt en op het bovendek ( na 3 trappen sjouwen met die koffers) en heerlijk genoten van onze eerste bootreis.
Bij aankomst zagen we al de grote oranje poort waar miyajima eiland om bekent staat.

Bootje af, en op onze weg naar ons guest house (het gaat steeds chiquer heten) zagen we de eerste bambies en herten al, die hier wild over het eiland lopen. Onze kamer is erg klein, maar met bad en douche, de koffers passen er net, en we hebben een platte televisie. Gedoucht en klaar om het eiland te verkennen, we kwamen het eerste hert al weer tegen die ook een royale hap uit onze plattegrond had genomen. Jaja, herten lusten ook papier. Daarna naar de gorte oranje poort gelopen, die nu niet onder water stond. We konden er dus dichtbij komen, en kwamen veel krabbetjes tegen op onze weg.

Hierna op zoek naar eten, maar wat bleek? Alles is hier potdicht na 5 uur. Dus geen eten te vinden op het hele eiland (of we moesten hert afschieten, maar dat leek ons geen goed plan). en het was al 8 uur geweest. Dus snel op de boot naar het vasteland. Daar heerlijk gegeten langs het water, moeders had gefriturde kippetjes met gebakken aardappel, met mayo en ketchup. Katie had gefrituurde groenten en vis met rijst. Het smaakte ons zeer goed.

Daarna weer snel terug naar het hotel, en om kwart voor elf ging ons lampje uit..

Groetjes Katie en Anita
グロ絵tじぇ巣　かちえ　円　あにた　

Moeders op de boot
Katie bij de herten
Bambies lusten ook plattegronden!

Het lijkt wel guatomano bay
De bekende oranje gate bij miyajima eiland
Moeders gaat weer jakie channen met haar karate kick
De koffers komen al goed vol, maar gaan nog dicht!

Kimono shopping

2009-07-11T06:57:00.001-07:00

Konban wa,

Heerlijk, na een nachtje slapen weer opstaan in de culturele hoofdstad van Japan en daarna weer op onze trouwe ijzeren rossen gestapt. Want geloof mij maar, zonder fiets word je knettergek in kyoto. Want ondanks dat de straten erg klein lijken op onze kaart, zijn ze in werkelijkheid kilometers lang.

Na het bestuderen van de kaart gingen we rap trappend op weg naar sekihoji tempel, waar gemiddeld duizen fel ornaje gekleurde palen, in een pad naar boven staan. En geloof mij, de dosis oranje die we daar gezien hebben zie je op konningingendag nog niet, lang leve holland. Er stonden allemaal mooie felgekleurde gebouwen, en katie heeft ook nog aan een bel gerinkeld en een wens gedaan. Overal waar je keek stonden allemaal beelden van vossen, dat zijn namelijk de beschermheren van de tempel.

We zijn een heel eind omhoog gelopen, tot aan de top, en toen weer naar beneden. Jongens, wij zijn sporters als we terugkomen, keiharde kuiten en een ijzeren conditie. Op onze weg naar beneden stond een standje met 2ehands kimono`s en yukata`s. Moeders had al vrij snel een roze uitgezocht voor Katie, en binnen een minuut stond katie helemaal in traditioneel japans.
Dus je begrijpt wel, dat die kimono mee naar huis ging.

Na een peukkie en een snoepje, vervolgde wij onze reis weer naar beneden waar we een enrom leuk winkeltje zagen met alles voor 1050 yen, dat is omgerekend 8/9 euro. Hier vond katie een prachtige japanse paraplu in de kleuren van haar lolita kimono. Dus ook die gaat mee naar holland (dat ie niet in de koffer past, en dus overal mee naartoe gesjouwt moet worden is een ander verhaal).

Eenmaal terug van onze ryokan, en ons even opgefrist zijn we doorgegaan naar downtown. Hier kwamen we nog meer leuke winkels tegen en ook een 2ehands kimonowinkel (hint elma).
En daar hing die, de kimono voor moeders, maar die vondt hem natuurlijk weer te duur. Dus de handelaarster in moeders kwam los en ging lekker pingelen. En ja hoor, de japanse eigenarresse was er zo door verrast dat ze prompt akkoord ging. Ze wist niet wat haar overkwam. Maar moeders liep naar buiten met een prachtige kimono met lange mouwen en mooie print.

Alles bij het hotel geloosd, verkleed en lekker uit eten geweest. Katie had gefrituurde groenten en gigantische garnalen, en moeders had weer een soepie met noedels (enorme noedels), ei en wat lappen vlees die erin dreven. Het smaakte ons best. Wist je trouwens dat je overal bij het eten gratis water krijgt? dus daar maken we dankbaar gebruik, dat scheelt ons weer een drankje.

Tot slot nog naar de kyoto tower geweest, een hele hoge toren met uitkijkpost. Hier gingen we gelukkig met de lift naar boven en hebben we mooi over verlicht kyoto uitgekeken, want in Japan wordt het rond half zeven al donker. Dus dan gaan alle lampies aan.

Nog even lekker een keer gebadderd in het bad met appels, en hopelijk is er morgen een plek om jullie op de hoogte te houden, want we gaan naar een eiland vlak bij hiroshima!

Groetjes Katie en Anita

Katie bij de oranje poorten van de tempel
Een van de vossen bij de tempel

De roze kimono van katie (let op de schoenen, erg charmant)

Het avondeten van Katie

en een actiefoto!

De prinsesjes op de fiets

2009-07-10T19:03:00.000-07:00

Ohayo gozaimasu,

Een ding was zeker, vandaag gingen we hoe dan ook fietsen.
Dus na een japans ontbijtje, met ook hier weer dingen waar je de oorspong niet van weet.
Toch geproeft, maar dat is alles. Wel lekker omelet, rijst en miso soep.

Daarna onze trouwe ijzeren rossen bestegen en op naar de eerste plek op ons lijstje: international manga museum of kyoto. Katie keek haar ogen uit binnen, meer dan 50.000 manga boekjes in verschillende talen en verspreidt door het hele gebouw. Daarnaast waren er ook enkele exposities, vooral diegene die gaat over dojinshi (dus amateur mangaka) was erg interesant.
Daarna bij een kindervoorstelling geweest, waarbij door middel van plaatjes een verhaal wordt verteld door een nogal luidruchtige jappaner, die zichzelf erg leuk vond. Maar we begrepen het verhaal wel. Tot slot nog wat manga gelezen (lees: moeder even slapen) en daarna weer doorgegaan naar het volgende.

De grote weg gevolgd en naar het imperial palace gegaan. Dit is de plek waar allemaal gebouwen staan binnen grote muren waar de keizerlijke familie gewoond heeft, en regelmatig nog komt.
We moesten eerst ons aanmelden door middel van paspoorten en handtekeningen, om vervolgens binnen te komen. Hier kregen we een gids bij en zijn we langs bijna alle gebouwen gekomen met bijbehorende uitleg. Dit kostte een keer helemaal niks. Vooral de japanse tuin die erbij zit was erg mooi. Alles wordt iedere dag bijgeknipt en geveegd.

Daarna door allerlei straten en door middel van embarmelijke engelse uitleg, heuvels en bergen uitgekomen bij de wereldberoemde stenentuin. Daar is in een tempel een stuk met 15 stenen en daaromheen grind, wat keurig geharkt is. Heel ontspannend, een soort zen tempel.

We zijn hier ook nog in gesprek gekomen met een vader en dochter die uit frankrijk komen. Dus sociaal zijn we zeker. Hier een tijdje mee lopen praten over de reis, en dochter ook helemaal gek van japan. Hier fotos mee uitgewisseld en fijne reis gewenst.

Daarna kwamen we op de terugreis naar onze ryokan nog een enorme daiso tegen (de 100 yen shop) en ook hier liepen we weer met een vol tassie naar buiten. Onze ryokan daarna vrij snel gevonden en op onze kamer lekker gegeten.

Na het eten op de fiets op zoek gegaan naar een game arcade hall, voor een ddr machine voor katie. Met die vier pijlen waar je op danst. Maar helaas nog niet gevonden, moeders bijna overspannen want we moesten voor 12 uur binnen zijn. Maar alles is weer gelukt.

Wat waren we moe, dus onze ogen sloten erg snel.

Groetjes Katie en Anita

Kyoto manga museum, en ja het regent
Moeders op de fiets
Katie op de fiets
Een poort bij het keizerlijk paleis
Stenen uit de stenen tuin
Groepsfoto met de vader en dochter
Eerste harley gesignaleerd, maar het personeel wist niet eens wat ze in de etalage hadden staan.
Ons bij elkaar gekochte hutsteltje voor de avond

Kyoto, here we come

2009-07-10T18:43:00.000-07:00

Ohayo gozaimasu,

Opgestaan en afscheid genomen, met fotos. daarna terug naar het station gelopen, wat 5 minuten zou moeten duren volgens de folder, maar dat is natuurlijk lariekoek. Dus een half uur laten zaten we op het station met een bevroren flesje fanta. Vervolgens overpaniekende amerikanen die met hun enorme accent niet wilden geloven dat het echt de hida express was die bij het station stond.

Met de limited express trein terug naar nagoya, en tadaa, daarna met de supersnelle, back to the future, de shinkansen. Deze trein gaat gemiddeld 300/400 km per uur. Dus binnen een half uurtje waren wij in kyoto.

Op onze weg naar het hotel, is toch wel een van de meest bizarre dingen van onze reis gebeurd.
We kwamen een nederlander tegen, die behulpzaam was, uit de richting van utrecht kwam, en bleek achteraf in Houten te wonen. En moeders kent zijn broer. Dus jongens, ook al zit je aan de andere kant van de wereld, het maakt niks uit. Laat dit het bewijs zijn.

Onze ryokan gevonden, mooie chique kamers en ook hier weer aardige bediening. Ontbijtje voor de volgende morgen gereserveerd. En voor alle luitjes die onze berichten braaf lezen, hebben we eerst alles weer bijgewerkt.

Daarna de omgeving van onze verblijfplaats verkent, we kwamen er al rap achter dat we snel een fiets moesten huren. Want het is ook hier, errug groot. We hadden lunch gehaald bij de lokale supermarkt en daarna langs het water gegeten. Ook hier in japan leven er mensen onder een brug. Dus hoe mooi het hier ook is, ook hier is armoede.

Een groot winkelcentrum verkent, waar ook weer een daiso zat, dat is waar bijna alles 100 yen kost. En een verdieping hoger zat een enrome boekenwinkel, waar katie trots naar buiten liep met haar japanse mangaboekje(voor de kenners deel 1 van tales of symphonia).

Eenmaal terug bij onze ryokan hebben we een lekker bad genomen, waar appels in dreven.
Dus dat was wel erg gezond badderen. Heerlijk warm en lekker ruim.

Tenslotte bij het station een lekkere donut gegeten bij mister donut, daar kregen we ook een shok te verwerken, want wat blijkt, alle donuts die overblijven na sluitngstijd, worden hup, zo in de vuilniszak gedaan en weggegooid. We konden dit niet meer aanzien dus terug naar onze ryokan en daarna lekker ons bedje in gekropen....

Groetjes Katie en Anita

Onze supersnelle shinkansen

Onze kamer voor de komende 3 nachten
Onze lunch, bestaande uit stokbrood, japanse lunchbox, sla en andere kleine hapjes

Water, water uit de lucht

2009-07-08T22:03:00.000-07:00

Konnichiwa,

Na weer een nacht op de dunne futon, kon moeders nog niet helemaal wakker worden.
Katie is dus het dorpje ingegaan om wat lekkers te eten te halen voor ons ontbijt.
Dus lekker bij de 24 uur winkel, chocolade broodjes, worst, gewone broodjes en aarbeienmelk gehaald. Maar daar bleef het niet bij, want haar uitstekende neus vond natuurlijk een boekenwinkel, met manga, waar ze uiteindelijk na lang besluit naar buitenliep met de gothic en lolita bible, een tijdschrift met allemaal informatie en fotos over lolita mode.

Daarna lekker ons ontbijtje opgegeten, en doorgegaan naar de ochtendmarkt, die iedere morgen plaatsvind aan de rand van de rivier. Hier lekkere japanse pruimen gekocht, en doorgegaan naar een mooie tempel. ook hier weer netjes onze handen en mond gewassen, en daarna naar het governement hall museum. Hier was allemaal informatie, en bewaarde stukken over de geschiedenis van het plaatsje takayama te vinden.

Daarna wilden we door naar het hida folks village, waar allemaal oude hutten staan zoals ze vroeger leefde. Helaas kwamen we daar wat aan de late kant aan, dus vonden we het niet de moeite meer om naar binnen te gaan. Maar inees zagen we een winkel vol met teddyberen, niet een, niet twee, maar wel honderden. Van made in china, tot echte steiff en roosevelt beren.
Moeders was in hemel, en werd verliefd op een leuk klein russ beertje, ook katie kon niet met lege handen naar buiten lopen en kocht een leuke beren portomonne, met bijpassende sleutelhanger. We mochten zelfs een foto maken van de winkel voor oma reinie.

Op de terugweg naar onze minshuku kwamen we langs een winkel waar ze allemaal school uniformen verkopen. Hier heeft katie twee paar schoolsokken gekocht, en helaas hadden ze geen nekstrikken meer in het zwart.De hele familie vond het geweldig dat er toeristen in hun winkel wat kwamen kopen. En een voor een kwamen ze kijken.

Savonds hebben we lekker gegeten in een tentje aan de winkelstraten van takayama, moeders had rijst met miso saus curry, en ze leert steeds beter met stokjes eten. Katie had noedels met rollade erin. Het smaakte ons prima.

Savonds lekker asociaal chippies lopen vreten voor de kijkbuis, en daarna lekker slapen, en natuurlijk nog even lekker in bad met ze tween.

Groetjes Katie en Anita

Brug langs de takayama hoofdrivier

Grote poort over een brug

Grote tempel, gebouwd op een berg

Bijdehante schoolkinderen

Moeders in de berenwinkel

En haar persoonlijke trots

Katie aan de noedels

Moeders klaar voor het bad

Bulderend Water

2009-07-07T23:30:00.000-07:00

Ohayo gozaimasu,

We werden smorgens wakker, en gingen op naar ons ontbijt, wat ook door de eignaresse werd gemaakt. Ook hier weer heel veel bakjes, moeders hield haar hart vast waarmee ze weer de keuken uitkwam. Ons ontbijt bestond uit witte rijst, miso soup, en andere soep, gebakken ei, zalm, broodjes, honing, sardientjes, salade, pudding, thee, jusorange, en engels thee met suiker.
We zaten dus hartikke vol na afloop. Katie had de avond ervoor een mooie tekening gemaakt om de mensen te bedanken voor de gastvrijheid, hier waren ze ook erg blij mee, ze liet hem niet meer los.

Een lekker wandeling daarna gemaakt door Narai, de bekende brug bezocht, die gerecronstrueerd is uit de edo periode. En de berg opgelopen waar we veel groen gezien hebben.

De koffers opgehaald, en naar het station klaar voor onze treinreis naar takayama.
Weer een goede verbinging, en er lijkt geen einde te komen aan het mooie landschap.

Eenmaal aangekomen in Takaya storte het van de daken, en hebben we bij de eerste de beste supermarkt een paraplu gekocht. Daarna op zoek naar de minshuku, die we ditmaal zonder hulp gevonden hebben. Een iets kleinere kamer dan Narai, maar met tv.
Ondanks dat het storte, toch leuk aangekleed, en lekker uit eten geweest in een klein restaurantje. Hier hebben we hida beef gegeten, de lokale koe daar, en van de grilplaat. Ook hier weer stuk of zes bakjes, en het smaakte heerlijk.

Daarna terug naar de minshuku, waar de futon dunner is, maar de kussens zachter (ietsjes maar) en mams het idee heeft dat we aan het kamperen zijn in houten huisjes. Maar dat is traditioneel japan zeggen we maar. Lekker aan de chippies gegaan, en katie zat aan de tv gekluisterd voor een japanse soapserie (in tokyo hingen overal posters daarvan). Moeders aan de bouget reeks, en daarna heerlijk geslapen. We liggen hier vroeg op bed

Groetjes Katie en Anita

De mooie brug van Narai

Pap, laat het een tip zijn, laat het niet zo ver komen

Onze alleraardigste, gastvrije japanse minshuku eigenaren

Het prachtige uitzicht vanuit de trein, hier hangt de mist boven het water.

Katie die de thee uitprobeerd, ook hier zeewierMoeders die de futon uitprobeerd, en het is warm

Mama aan de sake

2009-07-07T23:07:00.000-07:00

Konban wa,

Ojee, nadat we ons verslapen hadden, rende moeders nog naar het ontbijt om wat broodjes te pikken en eieren, en katie was al aan het uitchecken. snel op de metro gestapt, en overgestapt bij het enorme shinjuku station. Helaas is het treinen netwerk zo waterdicht daar, dat ondanks dat we ons verslapen hadden, we het nog niet voor elkaar kregen om de trein te missen, en moesten we zelfs nog wachten. Wat een keurige treinen, geen fc utrecht vandalen, geen papiertje, of stofje. Je kan zelfs de banken draaien in de richting waarop je wilt zitten.

De treinreis was een lange rit, maar met een prachtige omgeving, eerst tokyo uit, en later bergen, rivieren en rijstvelden. Dus Katie heeft geen oog dichtgdaan, en Moeders lag te maffen.
Hier kwamen we aan in het dorpje Narai, waarvan gezgd wordt dat er duizen huizen op een straat liggen. Het dorpje bestaat ook uit een lange straat, waar ook ergens onze minshuku lag.
Ook hier vonden gelukkig wat behulpzame jappaners, die ons naar onze minshuku brachten.
Wat een vriendelijke mensen hier, moeders voelt zich thuis.

Hier werden we warm onthaald, en moesten we zoals in de traditionele japanse huizen, onze schoenen uitdoen, en slippers aan. Hoewel het aan de buitenkant er klein uitziet, loopt het ruim 30 meter naar achteren, we hadden medelijden met de man die de koffers droeg.
Hier kwamen we in onze kamer, met de tatami matten op de grond, en de tee stond klaar.
Groene zeewier thee, effe wennen. (en geen suiker). We kregen er lokale thee appertieven bij, roze augurk uit de omgeving, en een soort zoet balletje, waarvan we nog steeds niet weten wat het is.

Daarna het drop goed bekeken, zowel bij een boeddhistische tempe, als een shintoistische tempel geweest. Ook enkele begraafplaatsen bekeken en daarna weer terug naar onze minshuku.

Hier kregen we japans avondeten, die de eigenareese zelf gemaakt had. Ons eten bestond uit allemaal kleine schaaltjes, gevuldt met allerlei dingetjes. Gefriturrde groente, sushi, stukjes un gesneden beef, bebakken baars, zalm, en nog meer hapjes. De smaak is nog even wennen, maar ze had het heerlijk bereid en het zag er prachtig uit. Bij het eten klregen we sake, wat in narai gebrouwd werd. Het smaakt een beetje naar wijn maar dan wat sterkere alcahol smaak, en ziet eruit als water. Nadat we bijna alle bakjes doorgwerkt hadden ( onze buik zit ook ergens vol) gingen we aan de praat met de eignaresse. Ze sprak dan wel geen engels en wij geen japans, maar toch door middel van gebaren en uitleg begrepen we elkaar. Moeders kreeg steeds meer glaasjes drank, eerst sake, toen de lokale wijn erbij en tot slot nog zelfgebrouwen fruitwijn.

Nadat we dus 3 uur later klaar waren met eten, en erg gezliig met de eigenaresse over onze reis tot nu toe, en holland gepraat hadden, gingen we doucen/bad.
In japan douche je namelijk eerst voordat je in bad gaat, was je je haren en lichaam, en als je helemaal schoon bent dan stap je in bad om te ontspannen. Errug lekker.
Daarna afdrogen, yukata aan en de futon bedden opmaken.

Onze bedden waren middeldikke opvouwbare matrassen, met een kerihard balletjes kussen voor je hoofd, maar wel een heel lekker poofy dekbed. Onze kamer zelf had ook meedere schuifdeuren met de traditionele papeiren en houten raampjes.

We waren helemaal moe van het badderen en de sake, dus onze ogen vielen snel dicht.

Shinto tempel te herkennen aan de oranje kleur

Boedhistische tempel met een mooie buddha ervoor

Speciale augurken voor bij de thee

Katie aan de zeewierthee, smaak is ff wennen

Ons avondeten gemaakt door yuriko-san

Katies nieuwe manga figuurtje, die verschillende poses kan aannemen

Kung-fu yukata stiijl
Jaja, chackie chan kan er nog wat van leren

Katie wordt beroemd

2009-07-07T22:49:00.001-07:00

Konnichiwa,

Het is alweer zondag, lekker geslapen in ons hotelletje, en japanse tv gekeken.
Na een lekker ontbijtje, heeft katie haar complete nieuwe lolita outfit aangetrokken, speciaal voor harajuku tokyo.
Vlak voor het harajuku station komen iedere zondag jongeren bij elkaar die zich kleden in cosplay, lolita of visual kei. allemaal extreme japanse kledingstijlen. Dit wordt dan ook druk bezocht door toeristen.

Op de metro naar harajuku werd katie al flink aangestaard, dus dat begon al goed, eenmaal aangekomen bij harajuku was het nog vroeg. Dus zijn we eerst naar de bekende meiji tempel geweest die er vlakbij ligt. Hier hebben we mooie fotos gemaakt, ook nog van een bruidstel wat daar ging trouwen. We hebben voor het betreden van de tempel onze handen gewassen, eerst links, dan rechts en daarna met je linkerhand je mond wassen. Hier hebben we ook nog onze wens opgeschreven, die later in een boom gehangen wordt.

Nadat we de hele meji tuin door gelopen zijn, gingen we terug naar de brug. Daar waren inmiddels de eesrte geariveerd. Ook katie zocht een plekje op, op de brug. Verveolgens werden er tientallen fotos van haar gemaakt, en werd ze ook nog gevraagd voor een tv interview van IRC station. Ook werd ze door andere jongeren op de brug gevraagd voor een gezamelijke foto, en heeft ze nog een zelfgespoten waaier van een jongen gekregen, die ook verkleed op de brug stond.

Daarna zijn we de daiso nog ingedoken, dat is de 100 yen shop, waar bijna lles 100 yen kost.
Een levensgevaarlijke winkel, maar katie heeft een leuke lunch set gekocht voor haar volgende school. Moeder was intussen een pafje aan het roken, en we konden de verleiding neit weerstaan om toch nog even in de lolita winkel te kijken. Ook hier weer een volle tas.

Na dit avontuur gingen we door naar de volgende, het wijk akihabara. Het mekka voor elektronica, manga, anime en ons maid cafe waar we naar toe gingen. Moeders had het geweten. Na eerst de weg kwijtraken, was er gelukkig een lieve japanse jongen die ons de weg wees, (anders zaten we daar nog steeds) en katie zag in haar ooghoek het @home maid cafe (google die maar eens). Nadat we eerst in de verkeerde rij hadden gestaan, hebben we vervolgens een uur in de rij getsaan om binnen te komen, zo druk was het. En we moesten entree betalen.
Bij binnenkomst werden we van alle kanten begroet door alle maids. We kregen een kaart, en besloten te gaan voor de asociaal grote ijsjes met veel suiker en slagroom. Toen onze bestelling gebracht werd, moesten we onze hand in een hartje vouwen en samen het eten gezegd op zijn maids. Na ons heerlijke ijsje, ging Katie nog op de foto met een van de maids, en kregen we lidmaatschaps pasjes. We zijn nu officieel masters. We waren wel blut naar dit bezoek, maar het wat het waard, want zoiets kan alleen in Japan!

Maar Katie was nog niet uitgeshopt, want die vond een groot manga/anime warenhuis. Waar ze naar buitenliep met een leuk anime figuurtje (voor de kenners, haruhi figma figure 002) en een cd ( single van de anime k-on). Dus die centjes gaan er goed doorheen.

En savonds zijn we nog doorgegaan naar een andere wijk, waar heel veel werd gegokt, met allemaal klein balletjes die met hoge vaart door de machines gieren. Bakken voor balletjes stonden naast de gokkers, en het geluid was oorverdovend. Hier hebben we lekker bij de maccie een burgertje gegeten, aangezien die ijskolus van het maid cafe al een flinke bodem had gelegd.

Hierna terug naar ons hotelletje, lekker slapen.

Groetjes Katie en Anita

De sake tonnen bij de meji shrine

Moeders presenteerd; gestutte bomenZon lantaan paal paste helaas niet in de koffer

Katie wordt beroemd ;)
Van de jongen rechts een mooie waaier gehad
Met een andere lolita

De Japanse Kredietcrisis is voorbij!

2009-07-04T07:18:00.000-07:00

Konban wa,

Wat een dag vandaag, en wat een hoop mensen hebben we gezien.
Nadat we rustig ontwaakt waren van onze bedden zijn we overgegaan op een lekker ontbijtje, en op naar de metro voor ons tokyo avontuur!
Katie had natuurlijk na drie keer kijken de metro al door, dus daar zaten we dan in de metro naar shibuya. Alles is hier trouwens spikkiespan schoon,　moeders voelt zich zelfs schuldig als ze een peukkie op de grond moet gooien. De mensen zijn overigens ook erg beleefd, daar kunnen wij nog wat van leren. Maar terug naar shibuya, het hippe shopping district, voor zij die niet van vreemde kledingstijlen zoals onze katie houdt. Hier zijn we naar het standbeeld van de hond hachiko geweest, en vervolgens het bekende warenhuis shibuya 109 ingelopen.
Wat een gekte daar, uitverkoop, en uitverkoop in een warenhuis in japan betekent tientallen japanse meisjes die je schreeuwend naar hun winkeltje lokken.
we hebben dit 5 verdiepingen volgehouden, en waren er toen hard wandeld uitgelopen (=gevlucht).

Vervolgens zijn we lopend naar harajuku gegaan, waar we op weg daar naartoe de verklede jongens en meisje al zagen lopen. Dan weet je dat je goed zit.
Na wat omgeloop en gezoek naar een bank, kwamen we bij de takashite dori, de straat uit katies droomwereldje. Wat een drukte, maar we keken onze ogen uit! Katie kwijlde zelfs een beetje.
Maar moeders kreeg langzaamaan een nicotine tekort, dus nadat Katie haar eerste jurkje bij closet child had gekocht (2e hands lolita winkel) zijn we neergestreken op een terrasje bij een restaurantje. Katie had veel bekijks als westerse lolita, en het plekje was uitermate geschikt om even lekker te gaan mensen kijken. Maar toen arriveerde katie in de hemel, een grote ruimte met een en al lolita, jurken, blousen, nog meer jurken, vestje, rokken en accesoires. in de uitverkoop. Je snapt hem al, we hadden zoveel gekocht dat we het eerst bij het hotel af moesten leveren voordat we verder konden gaan.

Nadat we langs ons hotel waren geweest, gingen we door naar shinjuku. Als er ergens menselijke files bestaan, dan is het daar wel (daar ligt overigens het drukst bezochte treinstation van de wereld, met dagelijks meer dan 3 miljoen bezoekers, en daar moeten wij maandag opstappen).
Hier zijn we naar het studio alta warenhuis geweest, waar op de 8e verdieping de showroom was van volks, het japanse merk voor ball jointed dolls. Helaas was katie`s budget niet hoog genoeg meer om er een mee te nemen, want de goedkoopste kwam op ruim 400 euries.

Tot slot weer terug naar harajuku geweest, om stiekem weer even naar hetzelfde winkeltje terug te gaan, en hier weer met een volle tas naar buiten gelopen.
Daarna lekker gegeten in het hippe harajuku, waar we de enigste buitenlanders in de hele zaak waren (en er was een zit-rookruimte voor die mutti).

Nu zijn we moe, dus alleen nog een ijsje en naar bed

Groetjes Anita en Katie

Veel plezier met de foto:s

Katie bij het hachiko beelditziht over het drukke kruispunt van shibuya
Plastic eten in de etalage, om je keus te maken

Japans meisje in harajuku
Ingang van takeshite dori,
Uitgang van takeshite dori
Cosplay van bekende anime (japanse tekenfilm) zwart wit combi plus nieuwe schoenenBaby blauwe comb

Katie` s eigen lolita kimono

Katies avondhap (surayaki) met heel ei
Moeders persoonlijke favoriet (het hoedje),
at ze hier showt.
Katies 5e combinatie

We zijn geariveerd!

2009-07-03T03:27:00.000-07:00

Konban wa,

Tegen de tijd dat Anita en ik dit berichtje schrijven, in het internetcafe, in roppongi (tokyo), gaat bij ons de zon al onder. Wij zijn heelhuids uit het vliegtuig gekomen van de japanese airlines, ondanks wat turbelentie (het moet wel spannend blijven).
Vanaf het vliegveld van Japan, netjes alle treinen gereserveerd, een drankje kopen uit de automaat, en in de limousine airbus naar ons hotel.

We　hebben een leuke kamer,　met twee keiharde japanse bedden,　Moeders heeft al voorzorgsmaatregelen genomen voor eventuele spierpijn in de vorm van diclofinak.

We gaan zo nog op zoek naar wat lekkers te eten, en duiken nog even roppongi in, wat bekend staat om zijn uitgaansleven! (wild zijn wij, he?)
Daarna betijds naar bed, en morgen naar Katie,s droom in werkelijkheid, harajuku! en shoppen maar, de knip gaat los ;)
Maar daarover meer morgenavond,

Oyasumi nasai (goedenacht)

Groetjes Katie en Anita

Hier nog wat foto:s voor jullie vermaak;

Ons Vliegtuig!

Link op schiphol,　rechts narita airport

Een echte japanse vending machine! vol met rare drankjes, daarnaast moeders in het rookhok waar ze　de komende dagen tot verbannen is.

Onze hotelkamer! Moeders druk in de papieren, en katie showt de yukata die in de kast ligt

Bijna Daar

2009-07-01T10:31:00.000-07:00

Konban Wa,

Hier weer even een update met de voorbereidingen van Anita en Katie.
Vandaag zijn we op pad geweest naar een leuke fotocamera, voor op Rens zijn Canon lenzen.
En ja hoor, daar bij de Saturn bij 'the Wall' hebben we heb gevonden, een Canon Eos 450D.
Katie er natuurlijk gelijk mee spelen, en hij doet het geweldig, dus hij is door de test en mag mee naar Japan :)

De koffers zijn al bijna gevuld (eigelijk half, want we nemen zo weinig mogelijk mee).
Katie is druk bezig met het zoeken van alle leuke Lolita winkels in Japan, en de printer draait overuren.

Morgen nog een mini update, en hier nog wat foto's :

Hier Katie, In Utrecht, In Lolita mode
Isabella, als model, met de Canon Camera

Voorbereidingen

2009-06-24T10:50:00.001-07:00

Konnichiwa,

Pjoeh, pjoeh, wat een werk en gedenk, al die voorbereidingen.
Katie loopt al zo economisch mogelijk te berekenen hoe weinig ze mee kan nemen, om vervolgens zo veel mogelijk mee terug te nemen.
Moeders zweet al penen of ze de hele 18 dagen alleen maar bij de mac eet, omdat ze verder niks gaat lusten.
Katie probeerd het er aardig uit te praten, dus er is nog hoop!

Vrijdag gaan we de koffers kopen, het liefst natuurlijk lichtgewicht (denkend aan katie's koopvirus). Verder lopen we ook nog te praciseren of we nog een sjikere camera kopen, of dat we onze handcamera's meenemen. Dilemma's, dilemma's

We gaan er gewoon voor!!!

De Grote Reis komt eraan!

2009-06-22T06:42:00.000-07:00

Hallo Iedereen,

Eindelijk is het zover, de reis naar het verre oosten is geboekt!
2 juli is de datum van ons vertek, en tevens een 11 urige vliegreis naar Japan.
We gaan 7 uur 'savonds weg, en komen de volgende dag in onze tijd om 6 uur 'smorgens aan, maar in Japan is het dan al 1 uur in de middag.

Eenmaal daar aangekomen stappen we uit, vervolgens stappen we in de trein, en worden we bij ons hotel afgezet. Moeders denkt nu al dat we ons hotel niet kunnen vinden, maar Katie houdt goede hoop.

Vervolgens vertoeven wij 18 dagen aan de andere kant van de wereld, plekken waar we in Japan komen zijn zoal: Tokyo, Kyoto, Beppu, Hiroshima en nog vele anderen.

We proberen jullie met deze blog op de hoogte te houden, dus houd ons in de gaten.